เป็นหนึ่งในของเล่นวัยเด็กไม่กี่ชิ้นที่หยิบจับมาเล่นกับพี่ชายบ่อยๆ จำได้ว่าเมื่อเปิดฝากระป๋องกาวเก่าที่นำมารียูสเป็นที่เก็บโดมิโน่จะเกิดเสียงดังคร๊องแคร๊ง ก้อนสี่เหลี่ยมพลาสติกขรุขระที่ด้านหนึ่งมีลายสิงโตหรือไม่ก็เสือ ส่วนอีกด้านเป็นรอยบุ๋มมีสีสัน ฉันยังจับสัมผัสของมันได้ดี แม้ว่าความน่าจะเป็นที่ฉันจะหยิบมาเล่นเรียงตัวเลขแบบฉลาดๆ กับเรียงเป็นแถวยาวแล้วดีดให้ล้มแบบโง่ๆ จะถือเป็น 50/50 แต่ความระทึกใจระหว่างเล่นสองแบบนี้นั้นต่างกันลิบลับ

ถ้าจำนวนเต็มชีวิตคือ 100

บางทีการเดินมาถึงครึ่งของครึ่งของจำนวนเต็ม อาจมีนัยยะสำคัญบางอย่าง คนเราจึงให้ความสำคัญกับตัวเลข 25 แถมใจดีตั้งชื่อสุดพิเศษให้มันว่าเบญจเพส ไม่เชื่อก็ไม่ต้องเชื่อแต่ฉัน-ผู้ผ่านพ้น 25 มาหมาดๆ เชื่อไปเต็มประตูแล้วว่าเบญจเพสมีจริง วินาทีที่มีลมหายใจในช่วงระยะหลังก่อนถึงปัจจุบันมันช่างเต็มไปด้วยความติดขัด ขาดห้วง หรือหากไม่เป็นเช่นสองอย่างนั้นมันก็จะชวนถอนหายใจได้เสมอ จากเรื่องราวที่ไม่ถึงกับประดังประเดเข้ามาพร้อมกัน แต่มาเป็นจังหวะต่อเนื่องชะชะช่า ไม่ถึงกับหนักหนาสาหัสจนกล้าเรียกว่าเป็นเรื่องใหญ่ แต่เป็นหายนะจากการสะสมและควบแน่นของเรื่องเล็กๆ กลั่นตัวออกมาเป็นฝนฟ้าคะนองกระจายทั่วพื้นที่ของความรู้สึก จนหลายครั้งที่ตื่นเช้าขึ้นมาและรู้สึกตัวว่ายังมีชีวิตอยู่ถึงกับต้องตั้งสติและตั้งคำถามว่าจะเลือกไปทางไหน เพราะโอกาสสุขทุกข์เป็น – ครึ่งต่อครึ่ง

จังหวะชีวิต

และโอกาสในการงานชักพาให้ชีวิตช่วงลักลั่นเดินทางมาจ๊ะเอ๋กับการสัมภาษณ์คนหลากหลายในหัวข้อเล็กแต่ใหญ่ที่สะกดว่า ‘ชีวิต’ ฉันพร่ำตั้งคำถามที่แตกต่างต่อผู้คนหลากหลายวัยว่าสิ่งที่เขาคิด รู้สึก ให้ความสำคัญที่สุดในชีวิตคืออะไร และเขาได้เรียนรู้อะไรกับชีวิตบ้าง บ้างก็ว่าชีวิตคือการพอใจ บ้างกลับบอกว่าถ้าพอใจก็ไม่มีชีวิต แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็คิดว่าเข้าใจคำตอบของพวกเขา แม้ว่าสะท้อนกลับมาที่ตัวเองในวัยเท่านี้แล้วยังไม่อาจสรุปออกมาเป็นคำพูดได้แม้เพียงอณูว่าแท้จริงแล้วความหมายของชีวิตคืออะไรกันแน่

ฉันบรรจง

วางตั้งโดมิโน่สีดำ ร้อยเรียงโค้งซับซ้อนไปตามทางทอดยาว เพียงเพื่อต้องการสะกิดโดมิโน่ตัวแรกให้ล้ม ก่อนที่เห็นการล่มสลายของตัวอื่นเรียงตามกันไปจนหมด ฉันหยุดนิ่งรับฟังเสียงกระทบที่แสนไพเราะ ดื่มด่ำกับความรู้สึกฮึกเหิมนิดๆ ที่ได้ทำลายสิ่งที่เพิ่งใช้เวลาก่อร่างก่อนหน้านี้เพียงไม่นาน – นั่นคือความสุขของฉันในวัยเด็ก แต่วันนี้ฉันผู้เป็นเจ้าของตัวเลขเลยครึ่งของครึ่งร้อยมาเพียงหนึ่งปี อาจเปลี่ยนความคิดนั้นไปหมดแล้ว เพียงเพราะเพิ่งมาสะท้อนว่าความรู้สึกของตัวเองช่างเหมือนโดมิโน่ หากสะกิดล้มเพียงหนึ่ง นั่นคือการพังครืน เสียงของมันตรงกันข้ามกับความไพเราะ

ตื่น

ลืมตาทุกเช้า ถ้าวันไหนโชคดีทุกสิ่งก็เหมือนเริ่มต้นวันใหม่ ถ้าแย่หน่อยก็เหมือนฝันร้ายที่เรายังจำได้ แต่อย่างน้อยมันก็คือฝัน ฉันพบว่าความขี้สงสารของตัวเองกลับมีประโยชน์ในยามนี้ เวลาออกจากบ้านแล้วเห็นคนทำงานสุจริตแต่ต้องเหนื่อยอย่างไม่คุ้มค่า เวลาไปโรงพยาบาลเห็นคนหนึ่งคนที่ต้องพาน้องสติไม่ดีและแม่อายุมากนั่งรถเข็นมาหาหมอ แทนที่จะชวนเศร้าอย่างเดียวแบบแต่ก่อน มันถูกดึงบางส่วนแปรรูปมาเป็นแรงผลักดันบางอย่างให้เราหายใจต่อไปอย่างปลอดโปร่ง นึกตลกขึ้นมาว่านี่อาจจะเป็นช่วงชีวิตที่กลับมาซาบซึ้งเป็นพิเศษกับเพลง เธอผู้ไม่แพ้ ของพี่เบิร์ดก็เป็นได้ ขนาดบอยสเก๊าท์ยังบอกเลยว่า

กำลังใจ อาจจะสร้างใหม่

สินะ : D

ไปดูหนังมาแล้วก็พบว่าชีวิตเรากำลังเปราะ ปกติเป็นนักดูหนังดราม่าและก็คงไม่แปลกถ้าหนังชีวิตจะทำเราสะเทือนใจ แต่วันนี้ หนังรักน้ำเน่าดีๆ เรื่องหนึ่งกระทบต่อมอ่อนไหวของชีวิตเรา ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะชีวิตส่วนหนึ่งของเราก็ไปกระทบกับหนัง สะท้อนไปมาจนอธิบายต่อไปอาจจะงง

เวลาเราเครียด หรืออ่อนแอกับเรื่องใดเรื่องหนึ่ง เมื่อมันเกิดหลายครั้งเข้าเราก็เริ่มชินและคิดว่ามันเป็นธรรมดา ปล่อยให้มันผ่านเราไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและคิดว่าการปล่อยผ่านเป็นทางออกที่ดีที่สุด รู้ตัวอีกทีก็พบว่าเรากำลังไม่มีความสุข และสิ่งดีๆ ก็ถูกทำให้สลายไปโดยไม่รู้ตัว

ก็จริงที่ว่าความสุขไม่จีรัง แต่ความทุกข์ก็ต้องไม่จีรัง

จะดีไหมถ้าเราเลือกเดินออกไปจากที่เดิมเสียบ้าง เพราะชีวิตสั้นนัก

ปัจจุบันสิยืนยาวที่สุด

จินตนาการสำคัญกว่าความรู้

ความคิดของฉันฟูฟ่อง เมื่อแรกได้ยินประโยคนี้

ฉันเป็นนักจินตนาการมาแต่ไหนแต่ไร ตอนเด็กแม้จะดูเป็นเด็กหัวอ่อนอยู่ในโอวาทครูบาอาจารย์ขนาดไหน หลังเลิืกเรียน ทำการบ้านเสร็จเร็วไว ประหนึ่งการบ้านเป็นแม่กุญแจตัวใหญ่ ที่ต้องรีบไขให้ออกโดยพลัน เพราะเบื้องหลังประตูนั้นคือโลกใบใหญ่ที่ฉันเฝ้ารอคอย โลกของหลังโรงเรียน คนขายขนม ของกิน รูปดารา โลกของเรื่องเล่าในหัว แม้ฉันไม่เคยบอกใคร แต่ก็ครึ้มอกครึ้มใจชวนเพื่อนมาเล่นในโลกใบนี้ด้วยกันเสมอ สนามวอลเลย์กลายเป็นดินแดนที่ต้องผจญภัย หน้าที่ของฉันคือลัดเลาะไปตามต้นไม้ ไปสู่ที่ฝังดาบเล่มนั้น ที่ที่เคยเป็นเสาธงในตอนเช้า และอื่นๆ กลายเป็นด่านตะลุยของฉันแล้ว  ฉันนึกขอบคุณแม่ที่มารับช้า(หรือบางครั้งก็ลืมมารับ)เสมอ อยากบอกแม่ว่าฉันดีใจขนาดไหนที่ไม่ต้องเป็นเด็กรถโรงเรียนเหมือนเพื่อนบางคน เพราะการได้เป็นเด็กอยู่เย็นกว่า 10 ปี วิเศษกว่าเป็นไหนๆ

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ฉันไม่เคยมองตัวเองว่าเป็นนักจินตนาการเลย

ฉันแทบลืมตัวเองในตอนนั้นไปแล้ว

หากไม่กี่วันที่ผ่านมา มีเหตุการณ์ที่ทำให้ฉันพบว่า ฉันยังเป็นนักจินตนาการคนเดิม

ทุกครั้งเวลาที่ฉันได้พบใครบางคน(และอีกบางคน) ฉันหยิบเอาโลกส่วนตัวของฉัน หยิบเอาความชอบทุกอย่างที่ไปเจอมาในชีวิต ไม่ว่าจะหนัง เพลง หนังสือ การ์ตูน รายการทีวี และอื่นอื่นอีกมากมาย มาเล่าให้เขา(และเขา)ฟัง มันมากกว่าการแบ่งปันรสนิยม แต่อยากบรรยาย พรรณนาความรู้สึกใดใด อยากให้เขาได้รับสิ่งเหล่านั้นเช่นเดียวกับฉันด้วย เรื่องที่ฉันเล่าอาจยาวเหยียดกว่ากำแพงเมืองจีน ไม่รู้ที่สิ้นสุด หรือต่อให้สิ้นสุดก็สามารถขึ้นกำแพงแถวใหม่ไปได้อย่างไม่มีวันสิ้นสุดอยู่ดี หนักไปกว่านั้น ฉันคิดไปเองว่าใครบางคนนั้นจะ้ต้องการเข้าไปอยู่ในโลกของฉัน เช่นเดียวกับที่ฉันต้องการเป็นส่วนหนึ่งในโลกของเขา

ฟังดูเห็นแก่ตัว แต่เมื่อแรกรู้จักกัน เราก็ปฏิบัติเช่นนี้โดยธรรมชาติกันไม่ใช่หรือ

ฉันพบข้อเสียของระยะเวลาที่ยาวนานของบางความสัมพันธ์

ว่ามันไม่เพียงสร้างแ่ต่ความจืดจางและชินชา

แต่มันพราก ‘จินตนาการ’ ระหว่างเราไปด้วย

ไม่มีทาง

และนี่คือคำคมของผู้หญิงหัวฟูคนหนึ่งที่อยากบอกไว้ในวันนี้

จินตนาการสำคัญต่อความรัก

หัวใจของฉันฟูฟ่องเมื่อฉันคิดทบทวนประโยคนี้

…

ไม่มีทางที่ฉันจะมีความรักอย่างไร้จินตนาการหรอก

เมื่อวันเด็กที่ผ่านมา เลยวัย ไม่ได้ไปเที่ยว

ก็เลยหาเรื่องฆ่าเวลาจับเด็กแถวบ้านมาทำตับผัดพริก!!!

บรรทัดเมื่อกี๊โหดไป เอาใหม่

ก็เลยหาเรื่องทำของกินเป็นของขวัญวันเด็กให้ตัวเองและครอบครัว

ซึ่งเป็นหนึ่งในโครงการ ‘กินดี อยู่ดี’ ที่ทึกทักตั้งขึ้นมาเองโดยมีเราเป็นประธาน

เมนูที่ใฝ่ฝันมานานคืออยากทำตับกินเอง แบบไม่ต้องพึ่งเอ็มเคบ้าง

ว่าแล้วก็เลยไปซื้อตับหมูสด เวอร์ชั่นปลอดสารพิษไร้ยาปฏิชีวนะของ S pure มา

(แอบโฆษณาว่ายอมจ่ายแพงกว่าหน่อย แต่ของเค้าดีและสะอาดจริงนะ)

ที่เลือกเมนูตับผัดพริก เพราะไม่ชอบกินอาหารประเภทเลี่ยนเป็นทุนอยู่แล้ว

เลยต้องเป็นอาหารรสเผ็ด ที่ใส่กระเทียมหอมๆ ได้เท่านั้น พอดีมีตำลึงด้วยเลยโป๊ะเชะ!

ส่วนอีกเมนูได้แรงกระตุ้นมาจากต่อมน้ำลายที่ทำงานทันทีเมื่อได้เปิดหนังสือ ‘เรื่องเล่าหน้าตาถ่าน’ ของพี่อุ้ม สิริยากร

เห็นหน้าตาส่วนผสมมีแต่ของที่โดนใจเลยต้องทำตาม ทั้ง มะเขือเปราะ ปลาทู ชะอม

สูตรนี้เป็นแกงลาว ซึ่งเป็นอาหารพื้นบ้านที่ทำไม่ง่าย เลยท้าทายให้เราเลิกเป็นปอบ

แล้วหันมาเป็นแม่ครัวคั่วตะไคร้ โขลกกระเทียมแทน แซบกว่าเป็นปอบเยอะ 555

พร้อมอวดรูปแล้ว

เรื่องรสชาติ ยิ่งไม่อยากจะคุย

แกงลาว (แกงยายบัว)

ตะไคร้+รากผักชี+พริกขี้หนู+กระเทียม + ปลาทูย่าง+ใบชะพลู+ถั่วฝักยาว+บวบ+มะเขือเปราะ+ชะอม

ตับผัดตำลึง

กระเทียม+ตับ+พริกชี้ฟ้า+ตำลึง

สุดท้ายนี้ อยากฝากให้ทุกคนมาร่วมโครงการ กินดีอยู่ดี ด้วยกัน

เพราะทุกวันนี้เราคนเมืองกินแต่อาหารแย่ๆ ไร้ความพิถีพิถัน ไม่ว่าจะอาหารชืดๆ ตามศูนย์อาหาร หรืออาหารญี่ปุ่นราคาแพงตามห้างที่ไม่ได้ดีสมราคา

ทั้งๆ ที่เราเป็นประเทศที่ เคย มีวัฒนธรรมอาหารที่แข็งแรงว่าประเทศอื่นเป็นไหนๆ

เราไม่มีเวลาเลือก ไม่มีตัวเลือก หรือเราไม่คิดจะเลือกอะไรเลยกันแน่

ง่ายสุด ใกล้ตัวสุด เราว่าต้องเริ่มจากลองทำกินเองดู

แล้วจะรู้ว่า กินของดี แล้วชีวิตจะอร่อยขึ้นได้ โดยไม่ต้องใส่ผงชูรส!

ด้วยความปรารถนาดีจาก

แม่ครัวปอบ

ป.ล. โอกาสหน้าจะทยอยเอาเมนูที่เคยทำและถ่ายไว้มาอวดอีกนะ จุ๊บๆ แผล็บๆ

ฉันใส่ชุดเกราะหนาหวังปกป้องตัวเองให้พ้นจากความเจ็บปวดที่รออยู่ข้างหน้า

แน่นอน ฉันสบายมาก

มีบ้างที่กระทบกระเทือนเล็กน้อยแต่ฉันบอกตัวเองว่าฉันกำลังใส่ชุดเกราะ

มันไม่มีทางทำให้ฉันเจ็บขั้นเลือดตกยางออกแน่ๆ

ฉันสบายดี ฉันเข้าใจทุกอย่าง

แล้วทุกอย่างจะผ่านพ้นไป

ฉันบอกตัวเองอย่างนั้น

หลายวันถัดมา

สัญญาณเงียบลงแล้ว

ทุกอย่างอยู่ในความสงบ

ฉันนั่งอยู่คนเดียวในห้องและคิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น

ฉันคิดว่ามันเป็นบทเรียนที่ทำให้ฉันก้าวต่อไป

แดดส่องเข้ามาทางหน้าต่างทำให้ฉันแสบตา

อากาศเริ่มร้อน

ฉันถอดชุดเกราะออกเพื่อเอาออกไปตากแดดอุ่นๆ

เพราะมันยังเต็มไปด้วยน้ำตา

คุณเป็นใคร

ผมคืออดีต

คุณตามฉันมาทำไม

รู้ว่าคุณคิดถึง ผมจึงมาหา

การเจอคุณ ทำให้ฉันเจ็บปวด

ผมไม่ดีเท่าปัจจุบันเหรอ

ไม่ใช่ แต่คุณดีเกินไป

แต่ผมคงไม่ดีเท่าอนาคตสินะ

ฉันไม่รู้จักอนาคต

ทำไมคุณถึงคิดถึงผมบ่อยนัก

บางที ฉันรู้สึกว่าปัจจุบันไม่อาจทำให้ฉันมีความสุขได้เท่าคุณ

คุณคงลืมไปว่าในที่สุด ปัจจุบันก็จะกลายเป็นผม

. . .

แค่ลืมผมไปซะ แล้วกลับไปคืนดีกับปัจจุบัน คิดเสียว่าเราไม่เคยรู้จักกัน

ไม่ต้องร้องไห้

เชื่อเถอะว่าคุณกับผมจะได้เจอกันอีก

มันเกี่ยวกับฉัน

มันเกี่ยวกับปัจจุบัน

มันเกี่ยวกับกลางวันแสนอ้อยอิ่ง

มันเกี่ยวกับความจริงที่ว่าเราคือใคร

มันเกี่ยวกับบางสิ่งที่ถูกทิ้งร้าง

มันเกี่ยวกับการทิ้งขว้างที่แสนใกล้

มันเกี่ยวกับความรู้สึกข้างใน

มันเกี่ยวกับใดใดที่เปลี่ยนแปร

มันเกี่ยวกับความเกือบสม่ำเสมอของเข็มนาฬิกา

มันเกี่ยวกับการสะดุดของเวลาที่เคลื่อนไหว

มันเกี่ยวกับวงล้อที่หมุนเรื่อยไป

มันเกี่ยวกับการวิ่งไปแล้วกลับมาที่เดิม

มันเกี่ยวกับความคิดสุดงี่เง่า

มันเกี่ยวกับความเหงาที่ยิ่งเพิ่ม

มันเกี่ยวกับความหวังที่ไม่ได้เติม

มันเกี่ยวกับเรื่องเดิมเสมอมา

มันเกี่ยวกับทางม้าลายที่ไม่มีใครใช้

มันเกี่ยวกับบันไดที่ทำให้เมื่อยขา

มันเกี่ยวกับเมฆดำบนท้องฟ้า

มันเกี่ยวกับปลาทอด

มันเกี่ยวกับความอิ่มที่ไม่ส่งเสียง

มันเกี่ยวกับเตียงที่ฉันนอน

มันเกี่ยวกับฝันร้าย

มันเกี่ยวกับคำทำนายที่ยอกย้อน

มันเกี่ยวกับเรื่องตลกในละคร

มันเกี่ยวกับปลอกหมอนที่เก่าไป

มันเกี่ยวกับดนตรีเนื้อหาเศร้า

มันเกี่ยวกับกระเป๋าใบใหญ่

มันเกี่ยวกับเราที่เอาแต่ใจ

หรือ

มันไม่เกี่ยวกับอะไรเลย

‘ด้วยความคิดถึง borebee’

ครึ่งหนึ่งคือห้องนอน อีกครึ่งหนึ่งคือดาดฟ้า

ห้องนอนกับดาดฟ้า ถูกเชื่อมต่อด้วยหน้าต่างมุ้งลวด และประตูเพียง 1 บาน

-

ฉันฟังเพลงแล้วนอนหลับในห้องนอน

เวลาเศร้า ฉันปิดประตูห้องนอน เผชิญหน้ากับความเศร้าด้วยการฟูมฟายเพียงลำพัง

เหมือนท้องฟ้าสีมืดหม่น พอได้ปล่อยให้เมฆหนักร้องไห้โฮโฮออกมาบ้าง

ความเศร้าก็ถูกเจือจาง ไม่นานแสงสว่างก็สาดส่อง

-

ฉันซักเสื้อผ้าแล้วตากที่ดาดฟ้า

พิถีพิถันกับการตากผ้าเป็นพิเศษกว่าใครในบ้าน

ฉันเลือกไม้แขวน จัดรูปทรงให้ดีที่สุด

ก่อนจะปล่อยให้เสื้อยืดตัวโปรดของฉันที่ชุ่มไปด้วยน้ำ

อาบแดดจ้าและลมโบกโบยที่จะพาความชื้นให้หมดไป

ฉันเพิ่งค้นพบว่า การซักผ้า กลายเป็นกิจกรรมคลายเศร้าที่ดีของฉัน

ได้ขยี้ผ้ากับน้ำยาซักผ้ากลิ่นหอมอ่อนๆ ทำให้ความคิดเราล่องลอยไปได้ไกล

แต่ก็ไม่เตลิดเปิดเปิงไปกับความรู้สึกอันเปราะบาง

-

ฉันรักดาดฟ้าเวลากลางวัน

ไม่ใช่แค่เพราะแดดหรือลม ที่ทำให้เสื้อผ้าของฉันแห้ง

แต่เพราะแดด สาดส่องเอาน้ำตาให้หดหาย

และเพราะลม ที่พัดพาความรู้สึกมากมาย

ฉันยืนตากแดด สูดเอาลมเข้าไปลึกลึก

วินาทีที่แดดร่ม วินาทีที่ผ่อนลมหายใจออก

ยินเสียงกรุ๋งกริ๋งของกระดิ่งลมที่แขวนอยู่

ฉันยิ้มได้

-

ฉันชอบดาดฟ้าเวลากลางคืน

หลายคืนที่หาข้ออ้างออกมายืนอยู่ท่ามกลางเสื้อผ้าชื้นแฉะ

แม้จะมองไม่เห็นดาว แต่ฟ้าก็ทำให้รู้สึกได้ว่าคืนนี้เราไม่ได้เหงาอยู่คนเดียว

-

คืนนี้ฝนตกหนัก ท้องฟ้าเปียกปอนไปด้วยน้ำตา

ฉันออกไปซักผ้า

ละอองฝนจากหลังคาสาดใส่ตัวและเสื้อผ้าของฉัน

ฉันคิดในใจว่า พรุ่งนี้ก็แดดออก

ยังไงเสื้อผ้าของฉันก็จะแห้ง

แล้วฉันก็จะตื่นขึ้น หยิบเสื้อตัวโปรดใส่ออกเดินไปข้างนอก

อีกครั้ง

น่าใจหาย คงไม่ต้องบอกว่าเรื่องอะไร

ความสูญเสียที่ไม่อาจบรรยายเป็นคำพูด หรือแม้แต่ระบายออกมาด้วยน้ำตา

ใครผิด / เธอผิด / ฉันผิด / ฉลาด / โง่ / ถูกหลอก / จัดฉาก / สร้างภาพ / บิดเบือน

ฉันโกรธเธอ / เธอคือพวกนั้น / ฉันต่อว่าเธอ

ฉันก็โกรธเธอ / ฉันต่อว่าเธอกลับ / เธอคือพวกนั้น

ก่นด่า / สาปแช่ง

สงครามแห่งความรู้สึก ทวีความรุนแรง อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ลืมกันไปแล้วหรือว่า

ทั้ง ‘เธอ’ หรือ ‘ฉัน’ ต่างก็ไม่ใช่คน ‘ทำ’

คนธรรมดาอย่างเราเชื่อว่า ตอนนี้ ‘ยาก’ ที่จะหาคำตอบว่าเพราะอะไร เพราะใคร

สิ่งที่เราต้องรู้ คือ มันเกิดขึ้นแล้ว

เราคนไทยล้วนเจ็บปวดด้วยกันทั้งนั้น

และสิ่งที่ ‘ง่าย’ ที่สุด สำหรับเรา คือ

หยุดหาคนผิด หยุดหาเหตุผล หยุดถกเถียงปัญหา หยุดมองหาความถูกต้อง

แล้วจะมองเห็นความจริงที่เจ็บปวดยิ่งกว่า

เราไม่ได้รักกัน

———————————————————————————–

เย็นวันหนึ่ง ช่วงก่อนหน้านี้ เราพบว่าท่ามกลางความขัดแย้ง มันสร้างอะไรบางอย่าง

บนรถเมล์สาย 40 ที่ต้องเปลี่ยนเส้นทางการเดินรถเนื่องจากติดการชุมนุม

เรากระวนกระวายใจว่ารถเมล์จะเปลี่ยนไปทางไหน ผ่านบ้านเราไหม แม่จะรอนานไหม

ลุงคนข้างๆ เห็นสีหน้ามึนงงของเรา เลยหันมาถาม แล้วบอกเส้นทางเสร็จสรรพ

ก่อนเราจะลงป้ายใกล้บ้าน เรากับลุงกำลังคุยติดพัน

มองไปรอบๆ ก็มีคนอีกหลายคน กำลังทำความรู้จักกัน ไม่ใช่แค่เรา

‘แล้วลุงลงป้ายไหนคะ’

‘ลุงก็มานั่งทดลองเส้นทางเหมือนกัน อยากรู้ว่ารถเมล์ไปทางไหนบ้าง’

เราขอบคุณ แล้วลงจากรถ

เราพบว่า เราไม่ได้คุยกับคนแปลกหน้าบนรถเมล์มานานมากแล้ว

…

บางครั้ง ชีวิตเรามันก็ไม่เกี่ยวกับทัศนะเรื่องการเมือง สี เศรษฐกิจ หรือเรื่องยิ่งใหญ่อะไรทั้งนั้น

แต่มันคือ เรื่องเล็กกะจ้อยร่อย ที่ชื่อว่า

รอยยิ้ม

นั่นล่ะ หัวใจ

———————————————————————————–

ตัดกลับมาที่วันนี้ ตรงนี้ กรุงเทพฯ ประเทศไทย

เราล้วนต้องใช้ชีวิตต่อไป ท่ามกลางกลุ่มควันจางๆ ที่หลงเหลืออยู่

และบางสิ่งที่ไม่มีวันจางลงไปเหมือนควัน

คำถามคือ เราจะเลือกอยู่ต่อไป แบบไหน

ว่ากันว่าช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดที่จะวัดใจคนที่เรารัก และอยากให้เขารักเรา คือช่วงตกระกำลำบาก

บางคนต้องไปปีนเขาวัดใจกันไกลถึงภูกระดึง ให้เป็น ‘ครั้งหนึ่งในชีวิต’

ความบอบช้ำของคนไทยและเมืองไทยในตอนนี้

รุนแรงมากพอที่เราคนไทยจะลุกขึ้นมา ‘วัดใจ’ กันสักตั้งไหม

หยุดบั่นทอนกันด้วยคำพูด

แล้วปล่อยให้เป็นหน้าที่ของ หัวใจ

เชื่อเถอะว่า นาทีนี้ ของไทย จะกลายเป็น

ครั้งหนึ่งในชีวิต

ยิ่งกว่าพิชิตภูกระดึง!