เมื่อบางส่วนในความทรงจำกำลังจะหายไป
ใช่ว่าเราจะรู้ล่วงหน้า
เพราะมันมักสลายไปในพริบตา
เดินหลงทิศ ขึ้นรถไฟฟ้าผิดข้าง บอกทางชาวต่างชาติอย่างมีน้ำใจแต่ดันชี้ผิดฝั่ง
นี่คือคุณสมบัติพิเศษที่เรียกได้ว่าเป็นพรสวรรค์ของฉัน ฉันผู้กำลังหัวใจสลายอยู่ตอนนี้
บอกได้อย่างไม่อายว่าตั้งแต่เล็กจนโตใช้ชีวิตอยู่ในละแวกปลอดภัยใกล้บ้านเสมอ
แม้ครอบครัว ททท. ของฉันจะพากันไปเที่ยววัด ตะลุยธรรมชาติ กินของอร่อยมาเกือบครบ 76 จังหวัดแล้ว
แต่สิ่งที่เด็กโง่แผนที่ ขึ้นรถเป็นหลับขยับเป็นกินอย่างฉันจะจำได้ คือสถานที่ที่มีความรู้สึกร่วมหรือคลุกคลีจริงๆ
ขออภัยคนใกล้ชิดมา ณ ที่นี้ และได้โปรดคิดเสียว่าเป็นเรื่องธรรมด๊าธรรมดา ถ้าคนแบบฉันจะเล่าได้ว่าที่นั้นดีเลิศเพียงไร แต่บอกทางไปไม่ถูก
แป่ว
ไอ้ความที่เป็นเด็กโง่โตมาบนผืนดินละแวกบ้านแบบที่..
ยืนหน้าเวสป้าเป็นเวลา 10 นาทีก็ไปถึงโรงเรียนอนุบาล
เรียกสามล้อไปโรงเรียนที่เรียนตลอด 13 ปีด้วยราคา 30 บาทและนั่งรถเมล์กลับ 5 ป้ายถ้วน
ไปกลับโรงเรียนอีก 3 ปี ด้วยระยะทางรถเมล์ 3 ป้าย
และที่จี๊ดที่สุดคือเดินไปกลับมหาวิทยาลัยเพราะเกรงใจที่จะนั่งรถเมล์ 12 บาทระยะทางป้ายเดียว
ถิ่นที่ผูกพันของฉันเลยเหมือนถูกตีกรอบไว้แค่จากสยามถึงโรบินสันบางรัก
จะมีเกินมาบ้างก็ไม่กี่ครั้งแค่ตอนหนีแม่ไปข้ามเรือเล่นกับเพื่อน
นอกนั้นชีวิตก็วนเวียนอยู่ในกงเกวียนอาณาจักรเล็กๆ ที่ตอนเด็กฉันแสนจะสุข แค่นั้นก็พอแล้ว
กำลังนึกอยู่ว่าความรู้สึกหัวใจสลายแบบนี้ เคยเกิดขึ้นเมื่อไหร่
ถ้าไม่นับเรื่องหัวใจยุกยิก หรือน้อยใจครอบครัวตามประสาวัยรุ่น
จำได้ว่าเมื่อหลายปีที่ผ่านมา มันเคยเกิดขึ้น..
เมื่อครั้งไปเยือนโรงเรียนเก่าแล้วตรอกหลังโรงเรียนของฉันกลายร่างเป็นตึกเรียนขนาดสูง
จำได้แม่นว่าเด็กหญิงบีเป็นเด็กอยู่เย็น
ทุกเย็นระหว่างรอหม่าม้ามารับ เมื่อเด็กหญิงบีทำการบ้านเสร็จ
เธอจะชักชวนเพื่อนที่เป็นแก๊งค์แม่มาช้า ไปเดินหลังโรงเรียนเที่ยวชมไปกินไปด้วยตังค์ 20 บาทในกระเป๋ากระโปรง
เริ่มจากยืนดูพี่เขาปั้นน้ำตาลแล้วเอากรรไกรตัดเป็นหน้าแมว นกแก้ว มังกร คนตกปลา แต่ไม่ค่อยซื้อ
รถเข็นขายขนมเรียงรายสองข้างทาง ขนมพร้อมของแถม รูปดาราญี่ปุ่นขนาด 2 นิ้ว สาคู ข้าวเกรียบปากหม้อ น้ำแข็งไสใส่น้ำหวานสี บาร์บีคิว ขนมครกสิงคโปร์ ลูกโป่งวิทยาศาสตร์ หมึกย่าง และอื่นๆ อีกมากมายน้ำลายไหล เรียงรายตลอดทางเดินตรอกหลังโรงเรียน
อิ่มท้องแล้วก็ชวนเพื่อนกลับมาเล่นตามทางสร้างเรื่องราวสุดสนุกสนาน
ทุกความทรงจำของฉันหายไปแล้ว
อาจบอกได้ว่ามันหายไปในพริบตา
เพราะเมื่อถึงเวลาที่เราพบว่ามันหายไป .. มันก็หายไปแล้ว
ตั้งแต่นั้นมาหัวใจก็สลายอีกหลายครั้งให้กับการล่มสลายและแทนที่ ที่นับว่ารุนแรงที่สุดอีกครั้งคือประเพณีว้าก
เราต้องทำใจให้ชากับการเปลี่ยนแปลงและเปิดใจให้สิ่งใหม่ที่มาแทนที่
ฉันคิดว่าจะทำเช่นนั้น แต่กับหัวใจ มันไม่ง่าย
อนุญาตให้แหวะประโยคเมื่อกี้
เป็นเวลาหลายเดือนแล้วที่ฉันได้ยินข่าวว่าสามย่านจะถูกทุบ
เป็นเวลาหลายเดือนแล้วที่ฉันได้ยินข่าวว่าคอนโดสูงหรูจะผุดขึ้นใกล้บ้าน
เป็นเวลาหลายเดือนแล้วที่ฉันได้ยินข่าวว่าอพาร์ตเมนท์ก็จะผุดขึ้นในระยะใกล้บ้าน(มาก)
เป็นเวลาไม่กี่เดือนที่ฉันถ่ายรูปกับเศษซากตลาดสามย่าน
เป็นเวลาไม่กี่เดือนที่ฉันเซ็งป้ายโฆษณาคอนโดที่เขียนว่า เรียนจุฬา เที่ยวสยาม ทำงานสีลม
เป็นเวลาไม่กี่เดือนที่ฉันเห็นป้ายกระดาษเยินๆ บรรจุคำขอบคุณลูกค้าอย่างจริงใจหน้าร้านโชห่วยที่กำลังจะกลายเป็นอพาร์ตเมนท์
เป็นเวลาไม่นานที่ฉันออกจากบ้านแล้วจำต้องปะทะฝุ่นคละคลุ้งและเสียงดังจากการก่อสร้าง
เป็นเวลาไม่นานที่ความทรงจำไหลมาพร้อมการเคลื่อนตัวไปข้างหน้าบนยานพาหนะ
เป็นเวลาไม่กี่อึดใจที่ความรู้สึกบางอย่างที่ควรจะชินชาสักที กลับเอ่อล้น
ใครหลายคนที่ใจกว้างกว่าฉันคงดีใจกับสิ่งใหม่ที่กำลังจะได้มา
แต่ถึงอย่างไร
คงเป็นเวลาอีกนานกว่าสิ่งใหม่จะถูกสร้างให้เป็นตัวเป็นตนขึ้นแทนที่
อีกนานกว่าสิ่งใหม่จะถูกบันทึกโดยไม่รู้ตัวอยู่ในชีวิตของใครบางคน
อย่างน้อยมันก็ต้องนานสำหรับคนโง่ทิศที่อยู่ในอาณาจักรเล็กมานานอย่างฉัน
ไม่ต่างอะไรกับความสัมพันธ์เลยสักนิด
แม้ฉันจะยินดีและสุขใจกับการได้รับสัมพันธ์ดีๆ จากรอยยิ้มใหม่ๆ
แต่คงเป็นเวลาอีกนานกว่ารอยยิ้มใหม่จะเทียบเท่ารอยยิ้มที่กลับกลายเป็นบูดบึ้งไปแล้วได้
อย่างน้อยมันก็ต้องนานสำหรับคนสีจืดอย่างฉันที่รู้จักไปนานแล้วคงเบื่อ
แม้จะจดจำเส้นทางไม่ได้ แต่ฉันไม่เคยลืมจุดที่เล็กที่สุดที่เธอหลงทาง
ฉันไม่แสดงออกว่ารู้อย่างคนอื่นเขาหรอก แต่ธรรมชาติที่สุดของฉันคือจะช่วยบอกทางให้ได้
ถึงบอกมั่ว ก็มาจากความรู้สึกแท้ๆ เลยล่ะ
การล่มสลายใช้เวลาแค่พริบตา แต่ฉันคงต้องอาศัยอยู่ท่ามกลางการก่อสร้างเพื่อแทนที่ของสถานที่และหัวใจไปอีกพักใหญ่
ความรู้สึก ‘เสียดาย’ ยังคงมีมากขึ้นและวนเวียนอยู่กับฉันไปอีกนานแสนนาน
ตราบจนวันที่มันจะหายไปเอง
ในพริบตา
